Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης Γέροντες της εποχής μας

Για τους εξορκισμούς.

– Γέροντα, σήμερα έφεραν μία δαιμονισμένη καί παρακάλεσαν νά πούμε στον ιερέα νά τής διάβαση εξορκισμούς. Τί νά κάναμε;
– Σ’ αυτήν τήν περίπτωση καλύτερα νά λέγατε νά τό κανονίση ό πνευματικός της. Γιά νά είναι ό διάβολος μέσα της, θά πή ότι ή αυτή έκανε κάποια σοβαρή αμαρτία ή οί γονείς της, καί έδωσαν δικαιώματα, γιατί ή αμαρτία φέρνει τόν διάβολο. Άν δέν μετανοήσουν καί δέν εξομολογηθούν, δέν φεύγει ή αμαρτία, επομένως δέν φεύγει καί ό διάβολος. Ή μπορεί καί γιά κάποιον άλλον λόγο νά επέτρεψε ό Θεός νά δαιμονισθή.
– Βοηθιούνται, Γέροντα, οί δαιμονισμένοι μέ τούς εξορκισμούς;
– Ανάλογα. Οί εξορκισμοί βοηθούν, όταν διαβάζονται σέ ένα παιδάκι δαιμονισμένο πού δέν  έδωσε  δικαιώματα  καί  δέν  ξέρει  άπό  εξομολόγηση  ή  σέ  έναν  μεγάλο  πού  έχασε  τά λογικά  του  καί  δέν  μπορεί  νά  έξομολογηθή.  Όταν  έχη  τά  λογικά  του  ό  δαιμονισμένος, πρέπει  πρώτα  νά  βοηθηθή  νά  βρή  σέ  τί  έφταιξε  καί  δαιμονίσθηκε,   νά  μετανοήση,   νά έξομολογηθή καί μετά, άν χρειασθή, νά τού διαβάσουν εξορκισμούς. Γιατί καί μόνο μέ τήν συγχωρητική ευχή, μπορεί νά φύγη τό δαιμόνιο.
Μερικοί  ιερείς  μαζεύουν  καί  αυτούς  πού  έχουν  δαιμόνιο  καί  άλλους  πού  έχουν κάποια αρρώστια καί τούς διαβάζουν όλους μαζί εξορκισμούς. Ένας είχε πάρκινσον καί τού διάβαζαν  εξορκισμούς.  Νά,   καί  σήμερα,   έφεραν  έναν  ηλικιωμένο  πού  έλεγαν  ότι  είναι δαιμονισμένος. Τό αριστερό του χέρι πάει πέρα-δώθε. Τόν πιάνουν καί κρίσεις. Άπό πότε, τόν  ρωτάω,   είσαι  έτσι;.  Άπό  μικρός,   μού  λέει.  Απόρησα.  Πρόσεξα  μετά  ότι  τό  κεφάλι του, στο  αριστερό  μέρος, ήταν λίγο ζουληγμένο. Στήν γέννα, φαίνεται, κάτι είχε πάθει καί ύστερα είχε πρόβλημα. Νά έχη ό άλλος τόν πόνο του καί νά τού λένε πώς έχει δαιμόνιο, νά τού διαβάζουν εξορκισμούς, ­έξελθε, άκάθαρτον πνεύμα…, καί νά γίνεται ρεζίλι καί στόν κόσμο! Δέν κάνει! Πόσα παιδιά πού τά θεωρούν δαιμονισμένα,   δέν έχουν δαιμόνιο! Μού έφεραν ένα παιδί είκοσι πέντε χρόνων πού έλεγαν ότι είναι δαιμονισμένο. Τού έδωσα νά πιή αγιασμό καί τό καημένο δέν αντέδρασε καθόλου. Τί κάνει τό παιδί; ρωτάω τόν πατέρα του.  Άπό  πότε  τό  έπαθε;. Άπό  έξι  χρόνων,   μού  λέει.  Τότε  είχαν  φέρει  σκοτωμένο  τόν παππού του στο μαγαζί καί  τό παιδί, μόλις τόν  είδε, έπαθε. Είχε πάθει τό καημένο έναν νευρικό κλονισμό. Έδώ, καί σέ μεγάλον άν συμβή αυτό, μπορεί νά πάθη, πόσο μάλλον ένα παιδάκι! Άντε, τώρα, νά τό έχουν γιά δαιμονισμένο!
– Γέροντα, οί εξορκισμοί διαβάζονται καί νοερώς;
– Νοερώς  είναι  καλύτερα.  Βασικά  οί  εξορκισμοί  πρέπει  νά  διαβάζωνται  μέ  πόνο,   μέ ταπείνωση,   όχι  μέ  υπερηφάνεια.  Όταν  οί  ιερείς  λένε  δυνατά  καί  υπερήφανα  τό  ­έξελθε, πνεύμα  άκάθαρτον,   αγριεύει  ό  διάβολος,   θυμώνει,   εκμεταλλεύεται  τόν  εγωισμό  του δαιμονισμένου  καί  μπορεί  νά  του  πή:  γιά  δές,   σέ  κάνει  ρεζίλι  στόν  κόσμο  κοπάνα  τον αυτόν τόν παπά, οπότε ό δαιμονισμένος αρχίζει νά χτυπάη τόν παπά. Έτσι δέν φεύγει τό δαιμόνιο, άλλά φεύγει ό παπάς μέ τό ευχολόγιο του… Μιά φορά ένας ιερέας είπε σέ έναν δαιμονισμένο: Σέ διατάζω, ακάθαρτο πνεύμα, νά φύγης άπό αυτόν τόν άνθρωπο!. Έ, γι’ αυτό κι έγώ δέν φεύγω…, του λέει ό διάβολος μέ τό στόμα του δαιμονισμένου. Γι’ αυτό λέω στους ιερείς, όταν διαβάζουν εξορκισμούς, ποτέ νά μή φωνάζουν: ­έξελθε, ακάθαρτον πνεύμα…, λες καί τά δαιμόνια δέν ακούν!
Άλλά  καί  οί  συγγενείς  του  δαιμονισμένου  δέν  χρειάζεται  νά  πουν  σέ  άλλους  ότι  θά καλέσουν  τόν  παπά  νά  διάβαση  εξορκισμούς.  Καλύτερα  νά  πουν  ότι  θά  διάβαση  μιά παράκληση, καί άς διάβαση τούς εξορκισμούς μέ χαμηλή φωνή.

About the author

Χαράλαμπος Τσαβδαρίδης